Συννεφιές με λιακάδα

Η νέα αρχή για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση, αλλά και η αγάπη, ως τρόπος ξεπεράσματος των δυσκολιών, μπλέκονται αξιοθαύμαστα στην ιταλική βραβευμένη ταινία που προβάλλει η Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων. Από τις μακρινές χώρες των προηγούμενων ταινιών, σε ένα ιταλικό διαμαντάκι, τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015, η ταινία «Συννεφιές με Λιακάδα» δίνει τον τόνο για έναν ύμνο στην αγάπη με φόντο τη κρίση και τις τραγικές της επιπτώσεις. Εξάλλου, «η απάντηση είναι ο άνθρωπος, όποια κι αν είναι η ερώτηση»…

 

ΥΠΟΘΕΣΗ

Αυτή είναι η ιστορία της Έλσα (Μαργκερίτα Βούι) και του Μικέλε (Αντόνιο Αλμπανέζε), ενός ευκατάστατου ζευγαριού που χαίρει κοινωνικής εκτίμησης. Έχουν μια κόρη είκοσι χρόνων και μια εύκολη ζωή, η οποία άνετα επιτρέπει στην Έλσα να αφήσει την καλά αμειβόμενη δουλειά της για να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της: να επιστρέψει στα πανεπιστημιακά «θρανία» και να πάρει το πτυχίο της στην Ιστορία της Τέχνης. Όμως, αυτή ακριβώς την υπέροχη στιγμή, ολόκληρος ο κόσμος τους γυρίζει ανάποδα και, πριν καν να το καταλάβουν, έχουν πιάσει πάτο. Ο Μικέλε αναγκάζεται να της ομολογήσει πως εδώ και δυο μήνες τον έχουν απολύσει από την επιχείρηση την οποία πριν αρκετά χρόνια ίδρυσε ο ίδιος. Και να ‘ταν μόνον αυτό; Το ίδιο τους το σπίτι βγαίνει στο σφυρί, ώστε να εξοφλήσουν τα χρέη που ο, σχεδόν ανύπαρκτος πια τραπεζικός τους λογαριασμός, αδυνατεί να καλύψει.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Πορτρέτο της οικονομικά ασθμαίνουσας σημερινής Ευρώπης μέσα από μια σπουδή χαρακτήρων που χρησιμοποιεί αυτήν ακριβώς την επικαιρική μάστιγα για να διεισδύσει στα πρόσωπα και να «ψωμώσει» την τραγωδία τους. O Σίλβιο Σολντίνι («Ψωμί και τουλίπες») αναπτύσσει με την ίδια αποτελεσματικότητα και το θέμα της ψυχολογικής αντίδρασης των δύο φύλων σε μια κατάσταση πέρα από τον έλεγχό τους. Yπάρχουν στιγμές αβίαστου χιούμορ που «σπάνε» καίρια το κινούμενο ανάμεσα στον τραχύ ρεαλισμό και τον γλυκόπικρο νατουραλισμό, ενώ η μισή επιτυχία της ταινίας είναι οι έξοχες ερμηνείες των Μαργκερίτα Μπάι και Αντόνιο Αλμπανέζε.
Ρόμπυ Εκσιέλ – ΕΘΝΟΣ

 

Ξαφνική φτώχια στα –άντα: τα κουρασμένα ιδανικά υποτάσσονται στη μεσήλικη ένδεια. Ο Σολντίνι, πιο μεστός από το Ψωμί και Τουλίπες, γίνεται πιο καίριος και απόλυτα σύγχρονος. Η Βούι πήρε τα βραβεία και τις κριτικές, δικαίως, αλλά προσωπικά ταυτίστηκα με το θαυμάσιο παίξιμο του Αλμπανέζε, ο οποίος δίνει δραματική υπόσταση σε έναν απελπισμένο, με τα ξεσπάσματα του θυμού και τη συναισθηματική του λογική να επικρατούν έναντι του χάους στο οποίο έχει οδηγηθεί – ένα πορτρέτο του 21ου αιώνα.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LIFO

 

Ο Σίλβιο Σολντίνι είναι γνωστός στην χώρα μας από το 2000 και το ‘Ψωμί και Τουλίπες’. Τον ξανασυναντήσαμε το 2004 με το «Η Αγκάτα και η Καταιγίδα». Η ταινία διέπρεψε στα ιταλικά βραβεία κινηματογράφου, γνωστά ως David di Donatello Awards. Πήρε τα βραβεία πρώτης και δεύτερης γυναικείας ερμηνείας για τις Margherita Buy και Alba Rohrwacher, αντίστοιχα. Ήταν υποψήφια για ακόμα πέντε βασικά, μαζί και της καλύτερης ταινίας.

ΒΡΑΒΕΙΑ – ΦΕΣΤΙΒΑΛ
15 NOMINATIONS DAVID DI DONATELLO 2008
Best Film / Best Director – Silvio Soldini /Best Actress – Margherita Buy / Best Actor – Antonio Albenese / Best Supporting Actress / Best Supporting Actor / Best Screenplay / Best Music
Best Art Director / Best Costumes / Best Make Up Artist / Best Hairdesign / Best Editing / Best Direct Sound / Best Producer
2 DAVID DI DONATELLO 2008 Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας: Καλύτερου α’ γυναικείου ρόλου – Καλύτερου β’ γυναικείου ρόλου
NASTRI D’ ARGENTO: Best Actress – Margherita Buy
CLAK D’ ORO AWARDS – Actress Revelation of the Year – Alba Rohrwacher
MOSCOW INTERNATIONAL FILM FESTIVAL: 2 βραβεία: Καλύτερου α’ γυναικείου ρόλου Margherita Buy & Vogue Award

[movie-info]

Δώστε μια απάντηση

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

fifteen + eighteen =