, 'opacity': false, 'speedIn': , 'speedOut': , 'changeSpeed': , 'overlayShow': false, 'overlayOpacity': "", 'overlayColor': "", 'titleShow': false, 'titlePosition': '', 'enableEscapeButton': false, 'showCloseButton': false, 'showNavArrows': false, 'hideOnOverlayClick': false, 'hideOnContentClick': false, 'width': , 'height': , 'transitionIn': "", 'transitionOut': "", 'centerOnScroll': false }); })
Μια ταινία… από καρδιάς
Απρ20

Μια ταινία… από καρδιάς

ΥΠΟΘΕΣΗ «Το τραγούδι της καρδιάς μου» είναι μια ανοιχτόκαρδη, συχνά ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα συγκινητική ταινία για τον τρόπο που η μουσική μπορεί να μας εμπνεύσει και να μας αλλάξει τη ζωή. Ο Άρθουρ, ένας συνταξιούχος με δύσκολο χαρακτήρα (Τέρενς Σταμπ) δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η γυναίκα του Μάριον (Βανέσσα Ρεντγκρέηβ) χαίρεται να τραγουδάει “ανόητα τραγούδια” με την τοπική, εντελώς αντισυμβατική, χορωδία. Όταν η Ελίζαμπεθ, η διευθύντρια της χορωδίας (Τζέμα Άρτερτον) διακρίνει κάτι ιδιαίτερο στον απρόθυμο Άρθουρ, αποφασίζει να τον βγάλει από τον περιορισμένο κόσμο του και να τον πείσει να τραγουδήσει. Θα καταφέρουν η δύναμη της αγάπης και η ομορφιά της μουσικής, να ανοίξουν την καρδιά του Άρθουρ και να του αλλάξουν τη ζωή; ΚΡΙΤΙΚΗ Ο Τέρενς Σταμπ στο ρόλο του γκρινιάρη ηλικιωμένου συνταξιούχου που όλα του φταίνε, στο βάθος όμως κρύβει μια καλή καρδιά, αγαπάει τη γυναίκα του και το γιο του χωρίς να το δείχνει και η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ στο ρόλο της πιο ανοιχτόκαρδης συζύγου του, που βρίσκει διέξοδο στο κοντινό κλαμπ ηλικιωμένων της περιοχής, τραγουδώντας και χορεύοντας ενίοτε, είναι το ιδανικό ζευγάρι πρωταγωνιστών αυτής της ταινίας. Η Τζέμα Άρτερτον φαντάζει λιγότερο πειστική δίπλα τους, ως εθελόντρια που τους διδάσκει χορό και τραγούδι στο κλαμπ, ενώ οι καταστάσεις (πρόβες και τελικές εξετάσεις σε διαγωνισμό χορωδιών) είναι απελπιστικά προβλέψιμες και χαρακτηρίζονται έως αφελείς. Η σκηνοθεσία είναι ταγμένη για να συγκινήσει, ενώ οι λοιποί χαρακτήρες της ταινίες ξεκινούν από αφελείς έως τραγικές στην προσπάθεια να αποδείξουν ότι και τα γηρατειά έχουν δικαίωμα στη ζωή και πως η εγκατάλειψη του εαυτού μας, πάντα οδηγεί στο χειρότερο και όχι στο καλύτερο.   Tips Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου. • Η χορωδία που συμμετέχει στην ταινία είναι αληθινή και δημιουργήθηκε για την ταινία. • Η Τζέμα Άρτερτον (Ελίζαμπεθ) χρειάστηκε να κάνει μαθήματα πιάνου για 6 μήνες προκειμένου να παίξει στην ταινία την διευθύντρια της χορωδίας. Πηγή myfillm.gr, flix.gr   Ιnfo ΤΙΤΛΟΣ: Το Τραγούδι της Καρδιάς Μου (Unfinished Song) ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πολ Άντριου Γουίλιαμς ΣΕΝΑΡΙΟ: Πολ Αντριου Γουίλιαμς ΠΑΙΖΟΥΝ: Τέρενς Σταμπ, Τζέμα Άρτερτον, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Κρίστοφερ Έκλεστον, Όρλα Χιλ, Αν Ρέιντ ΕΙΔΟΣ: Δραματική ΕΤΟΣ: 2012 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93′ ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Αγγλία, Γερμανία   ΠΟΥ, ΠΟΤΕ, ΠΟΣΟ Δευτέρα 24 Απριλίου 2017, στον δημοτικό κινηματογράφο, μύλος Ματσόπουλου. Ωρα έναρξης 21.45 Εισιτήρια: Κάρτα μέλους 20 ευρώ (10 ευρώ για άνεργους/φοιτητές) συν 2 ευρώ ανά ταινία. Μη μέλη 5...

περισσότερα...
Ένα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα και τις αξίες μας
Απρ08

Ένα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα και τις αξίες μας

  ΥΠΟΘΕΣΗ  Η πανέμορφη Κρις μεγαλώνει σε μια σκληρή, παραδοσιακή, αγροτική κοινότητα γεμάτη πάθος για τη ζωή, για τον ανήσυχο Γιούαν, αλλά και την αγέρωχη όσο και σκληρή σκωτσέζικη γη στην οποία έχει αποφασίσει να μείνει παρά τις δυσκολίες. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος πλησιάζει αθόρυβα, και ο μοντέρνος κόσμος κυκλώνει σταδιακά την παραδοσιακή κοινότητα με τον πιο ασφυκτικό τρόπο. ΚΡΙΤΙΚΗ Ο Τέρενς Ντέιβις κατορθώνει στο «Sunset Song» να κάνει ένα πορτρέτο όχι μόνο μιας γυναίκας που βρίσκει την δύναμη να σηκώσει το ανάστημά της σε μια αντίξοη εποχή και κοινωνία, μα όπως συνήθως κάνει στις ταινίες του (με πιο πρόσφατο το «The Deep Blue Sea») να κοιτάξει τους ανθρώπους στην ακατάπαυστη ροή του χρόνου, να αποτυπώσει κάτι βαθύ και δυνατό από ιστορίες που από μόνες τους ίσως δεν ορίσουν τίποτα μεγαλύτερο, μα που μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον εαυτό μας. Ενα υπέροχο τραγούδι για τις στιγμές εκείνες που κάνουν την ζωή να αξίζει, για τα πράγματα που είναι τόσο όμορφα αλλά που δεν διαρκούν. Κι αυτό ίσως είναι που τα κάνει να δείχνουν ακόμη πιο όμορφα…    Info Τίτλος: Ενα Τραγούδι για το Ηλιοβασίλεμα (Sunset Song) Σκηνοθεσία: Τέρενς Ντέιβις Σενάριο: Τέρενς Ντέιβις Πρωταγωνιστούν: Aγκνες Ντέιν, Πίτερ Μούλαν, Κέβιν Γκάθρι, Iαν Πίρι Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, Λουξεμβούργο, Διάρκεια: 135 λεπτά Ετος: 2015 Πηγή Flix.gr, athinorama.gr Tips Oνειρο ζωής για τον Τέρενς Ντέιβις ήταν η μεταφορά στο σινεμά του κλασικού μυθιστορήματος του Λιούις Γκράσικ Γκίμπονς, Sunset Song, γραμμένου το 1932, και το κατάφερε, παρουσιάζοντάς το σε πρεμιέρα στο Τορόντο, στο Σαν Σεμπαστιάν και στη συνέχεια σε άλλα φεστιβάλ, στα τέλη της περασμένης χρονιάς.   ΠΟΥ, ΠΟΤΕ, ΠΟΣΟ Μ. Δευτέρα 10 Απριλίου 2017, στον δημοτικό κινηματογράφο, μύλος Ματσόπουλου Ωρα έναρξης: ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 21.30 Εισιτήρια: Κάρτα μέλους 20 ευρώ (10 ευρώ για άνεργους/φοιτητές) συν 2 ευρώ ανά ταινία. Μη μέλη 5 ευρώ.     Δείτε το τρέιλερ στον παρακάτω σύνδεσμο...

περισσότερα...
«… τον άντρα σου ή τον γείτονα – γειτόνισσα;»
Απρ05

«… τον άντρα σου ή τον γείτονα – γειτόνισσα;»

Η «Καινούργια Φιλενάδα» (Une Nouvelle Amie) που προβλήθηκε στην Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων τη Δευτέρα 3 Απριλίου 2017 και, ομολογουμένως, έκανε άπαντες να σκεφτούν το αυτονόητο, το απλό, αλλά το ελάχιστα συζητώμενο: υπάρχουν όρια στην αγάπη; Σύμφωνα με την ταινία, όχι Κανένα. Ποτέ. Απολύτως. Η πρωταγωνίστρια χάνει την κολλητή της φίλη από ασθένεια και με τραγικό background, καθώς η φίλη έχει μόλις γίνει μάνα. Ακολουθεί μια αξιοπρόσεκτη μεταμόρφωση του χήρου συζύγου, ο οποίος εκφράζει τη θηλυκότητά του και ουσιαστικά έχει ως σύμμαχο και φίλη-ο σε αυτό, την πρωταγωνίστρια. Αναπτύσσεται ένα αίσθημα, που γυρνά πίσω στα παιδικά χρόνια των δύο φιλενάδων. Από κει και πέρα, μια έντονη μάχη ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «θέλω», ξεκινά. Και ο Οζόν με μαεστρία και έντονα αξιοπρόσεκτους διαλόγους, που ρέουν σχεδόν λογικά, στήνει ένα γαϊτανάκι αγάπης. Με κάθε τρόπο, ακόμη και με αλμοδοβαρικές υπερβολές, οι έμφυλες ταυτότητες και σχέσεις στο πλαίσιο μιας μάλλον σε γυάλινο κλουβί αστικής (ταξικά και γεωγραφικά) κοινωνίας, αναπτύσσονται σχετικά ελεύθερα. Οι κοινωνικές συμβάσεις ανατρέπονται με φόντο πολλές ευκολίες που, στην καθημερινή ζωή, δεν υφίστανται. Ο Οζόν όμως, ήθελε να αποδείξει ότι είναι δυνατή η υπερενίσχυση των συναισθημάτων και η νίκη της αγάπης όταν η θέληση είναι δυνατότερη από τις αγκυλωτικές παρωπίδες. Ομορφες σκηνές και στιγμές, καλοφτιαγμένη ατμόσφαιρα, σχετικά καλή φωτογραφία, εντυπωσιακά όμορφη η Αναΐς Νταμουστιέ, πείθει για τον ρόλο της, ως γυναίκα που ανακαλύπτει κι άλλο μια κρυμμένη ή έστω καταπιεσμένη σεξουαλική πλευρά (δίνει έμφαση ο Οζόν ακόμη στο ντύσιμό της, ώστε να δικαιολογεί ορισμένες συμπεριφορές), υπέροχος αν και λίγο ψυχρός ενίοτε ο Ρομέν Ντιρίς, απέδωσε πλήρως τον ρόλο το, χωρίς να υπερβάλλει, εκφράζοντας συναισθήματα ουσίας και κάνοντας τα μάτια, να πρωταγωνιστούν. Οι γνωστές υπερβολές του Οζόν και η μάλλον μεταφυσική λύση σε ένα ζήτημα που αλλάζει τον ρου της ταινίας επί το… λογικότερον, σε συνδυασμό με στιγμές αβίαστου χιούμορ, δημιούργησαν μια ταινία που λάτρεψαν οι Γάλλοι και – προφανώς – όλη η LGBT κοινότητα. Όμως, λατρεύεται και από όσους συνεχίζουν να επιμένουν ότι η αγάπη μπορεί να υπερνικήσει τα εμπόδια. Μοναδικό της «κενό», ο πραγματικά σοβαρός ρόλος του συζύγου της πρωταγωνίστριας, που, σε «κανονικές» συνθήκες θα ήταν ελάχιστα ανεκτικός και με τόση κατανόηση. Όμως αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο: η «κανονικότητα» ως όρος και δεδομένο συγκεκριμένων συμβάσεων κοινωνικής, ταξικής και πολιτιστικής ζωής, δεν υφίσταται και ξεπερνιέται με την αγάπη. Για τον λόγο αυτόν, η τελευταία σκηνή είναι τόσο διφορούμενη, που επιδέχεται μεν δύο ερμηνειών, αλλά μίας και μόνης άποψης για το υπόβαθρό της: η αγάπη νικά, όπως κι αν εκφράζεται. Θανάσης Μιχαλάκης Γραμματέας Κινηματογραφικής Λέσχης...

περισσότερα...
Όταν «Η Καινούρια Φιλενάδα» δεν είναι αυτό που νομίζεις…
Μαρ30

Όταν «Η Καινούρια Φιλενάδα» δεν είναι αυτό που νομίζεις…

ΥΠΟΘΕΣΗ Μετά το θάνατο της καλύτερής της φίλης Λόρα, η Κλερ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη. Το ίδιο κι ο σύζυγός της Λόρα, Νταβίντ, ο οποίος όμως βρίσκει τον δικό του τρόπο να κρατήσει την γυναίκα του λίγο περισσότερο κοντά του: φορώντας τα ρούχα της. Οταν η Κλερ ανακαλύψει το μυστικό του, το αρχικό σοκ θα δώσει τη θέση του σε μια συναρπαστική σχέση με μια καινούρια «καλύτερη φίλη», που όμως θα περιπλέξει τις ζωές και των δυο. ΚΡΙΤΙΚΗ Η «Καινούρια Φιλενάδα», έρχεται πιο κοντά από ποτέ στο φιλμ που πάντα προσπαθούσε να κάνει ο Φrανσoyά Οζόν, μια κοινωνικά «κοφτερή» ταινία που να ταιριάζει στα πλαίσια του δικού του σινεμά. Βασισμένη σε ένα σύντομο διήγημα της Ρουθ Ρέντελ, που ήταν πολύ πιο σκοτεινό κι έντονο σε «αστυνομικό» άρωμα, στα χέρια του Οζόν μετατρέπεται σε ένα mélange ειδών κι αναφορών που σε αφήνει να μαντεύεις κάθε τόσο τον δρόμο που θα ακολουθήσει στη συνέχεια.   Τίτλος: Η Καινούργια Φιλενάδα (Une Nouvelle Amie) Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν Σενάριο: Φρανσουά Οζόν Πρωταγωνιστούν: Ρομέν Ντιρίς, Αναΐς Ντεμουστιέ, Ραφαέλ Περσονάζ, Ιζίλντ Λε Μπεσκό, Ορόρ Κλεμάν Διάρκεια: 105 λεπτά Ετος: 2014 Χώρα: Γαλλία Γλώσσα: Γαλλικά Πηγή flix.gr, cine.gr     ΠΟΥ, ΠΟΤΕ, ΠΟΣΟ Δευτέρα 3 Απριλίου 2017, στον δημοτικό κινηματογράφο, μύλος Ματσόπουλου. Ωρα έναρξης 21.45 Εισιτήρια: Κάρτα μέλους 20 ευρώ (10 ευρώ για άνεργους/φοιτητές) συν 2 ευρώ ανά ταινία. Μη μέλη 5 ευρώ.   Μπορείτε να δείτε το τρέιλερ της ταινίας στο youtube στη διεύθυνση: http://www.youtube.com/watch?v=PTxemtwFgks    ...

περισσότερα...
Για τα αόρατα παιδιά του κόσμου
Μαρ23

Για τα αόρατα παιδιά του κόσμου

ΥΠΟΘΕΣΗ Επτά ιστορίες από διάφορες χώρες (εμπόλεμη Αφρική, Σερβία, ΗΠΑ, Βραζιλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Κίνα) με ήρωες «αόρατα» παιδιά, που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, είναι θύματα εκμετάλλευσης, βιώνουν τις κοινωνικές ανισότητες, επιβιώνουν σε εμπόλεμη ζώνη, θέλουν αλλά δεν μπορούν να παραμείνουν παιδιά. Καταξιωμένοι σκηνοθέτες από κάθε γωνιά του κόσμου, προσφέρουν τα δικά τους σχόλια και την προσωπική τους οπτική γωνία στο επείγον αυτό θέμα, ευελπιστώντας να ευαισθητοποιήσουν και να κινητοποιήσουν την κοινή γνώμη. Επτά μικρές ταινίες, που μας οδηγούν στις γειτονιές του πλανήτη. Ο Εμίρ Κουστουρίτσα, εκπροσωπεί τη Σερβία και το Μαυροβούνιο με την ταινία «Blue Gipsy», για τα αδιέξοδα μετά τα αναμορφωτήρια. Ο Σπάικ Λι, που εκπροσωπεί τις ΗΠΑ με την ταινία «Jesus, Children of America», εστιάζει στην «κληρονομιά» σε μια νεαρή έφηβη του ιού του AIDS. Ο Μεντί Σαρέφ, εκπροσωπεί την Αφρική με την ταινία «Tanza», για τα παιδιά-πολεμιστές της ηπείρου του. Η Κάτια Λουντ εκπροσωπεί τη Βραζιλία με την ταινία «Bilu & Joao», παρακολουθεί δύο χαμίνια από τις φαβέλες του Σάο Πάολο. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ και η κόρη του Τζόρνταν που εκπροσωπούν τη Μεγάλη Βρετανία με την ταινία «Jonathan», αναφέρονται στη χαρά της ζωής μέσα από τα παιδιά. Ο Στέφανο Βενερούζο που εκπροσωπεί την Ιταλία με την ταινία «Ciro» και υπενθυμίζει την παιδική ψυχή εν μέσω τσιμεντένιων συνοικιών γεμάτες εγκληματικότητα και οργή. Τέλος, ο Τζον Γου, που εκπροσωπεί την Κίνα με την ταινία «Song Song & Little Mao», μιλάει για την ελπίδα μέσα από το παράδειγμα δύο μικρών κοριτσιών. VERA FERNANDES & FRANCISCO ANAWAKE DE FREITAS Film ‘ALL THE INVISIBLE CHILDREN (BILU AND JOAO)’ (2005) Directed By MEHDI CHAREF & EMIR KUSTURICA 02 September 2005 KK821 Allstar Collection/MK FILM PROD. **WARNING** This photograph can only be reproduced by publications in conjunction with the promotion of the above film. A Mandatory Credit To MK FILM PROD. is Required. For Printed Editorial Use Only, NO online or internet use. Tips Μία τεράστια παραγωγή, με τη στήριξη της UNICEF, του UN World Food Programme και του Ιταλικού Υπουργείου Εξωτερικών. Οι παραγωγοί της ταινίας διέθεσαν μέρος των εσόδων στο ταμείο All the Invisible Children (UNICEF, Παγκόσμιο Πρόγραμμα Επισιτισμού, Επιτροπή Αναπτυξιακής Βοήθειας). Info Τίτλος: Όλα τα αόρατα παιδιά (All the invisible children) Σκηνοθεσία: Εμίρ Κουστουρίτσα, Σπάικ Λι, Ρίντλεϊ Σκοτ, Τζον Γου, Kátia Lund, Τζόρνταν Σκοτ, Stefano Veneruso, Mehdi Charef Σενάριο:  Kátia Lund, Τζόρνταν Σκοτ, Stefano Veneruso Παίζουν: Κέλι Μακντόναλντ, Ρόζι Πέρεζ, Ντέιβιντ Θιούλις,  Άνταμα Μπίλα, Έλις Ρουάμπα, Βέρα Φερνάντεζ, Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα, Αντρέ Ρόγιο, Βλάνταν Μιλόγεβιτς, Χάνα Χόντσον κ.ά. Ετος: 2006 Γλώσσα: Μανδαρίνικα – Αγγλικά – Ιταλικά – Σερβικά Διάρκεια: 116΄   ΠΟΥ, ΠΟΤΕ, ΠΟΣΟ Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2017, στον δημοτικό κινηματογράφο, μύλος Ματσόπουλου. Ωρα έναρξης 21.45 Εισιτήρια: Κάρτα μέλους 20 ευρώ (10 ευρώ για άνεργους/φοιτητές) συν...

περισσότερα...
(απ)Ανθρωποι είμαστε…
Μαρ22

(απ)Ανθρωποι είμαστε…

Αν μιλήσει κανείς με αυστηρώς κινηματογραφικούς όρους για τους «38 Μάρτυρες», θα αναφερόταν σε «κάτι μεταξύ αστυνομικού θρίλερ και σφοδρής κοινωνικής κριτικής». Η γαλλική ταινία του Βέλγου Λουκά Μπελβό είναι μια ωδή στην αποξένωση. Μια καίρια ματιά πάνω στην πλήρη αδιαφορία των ανθρώπων για τον συνάνθρωπο. Ονομάζεται πλέον Bystander syndrome, δηλαδή «Σύνδρομο της επίδρασης των παρευρισκομένων». Με απλά λόγια, η κοινωνική ψυχολογία έδωσε ορισμό στο φαινομενο που προέκυψε μετά το φονικό της Κίτυ Τζενοβέζε, το 1964, σε γειτονιά του Κουίνς, της Ν. Υόρκης. Εκτοτε, η πλήρης αδιαφορία για ό τι παθαίνει ένας συνάνθρωπος (ατύχημα, βιασμός, δολοφονία, ληστεία) έχει αποκτήσει έναν όρο. Δυστυχώς, η ταινία αποκαλύπτει πλήρως τη διαπίστωση για το πώς λειτουργούν οι κάθε φορά εμπλεκόμενοι σε ένα τέτοιο συμβάν. Εδώ, η υπόθεση μεταφέρεται στη Χάβρη, το γαλλικό λιμάνι με τις έξοχα φωτογραφημένες σκηνές ανάμεσα στα κοντέινερ, τους υψηλούς πύργους μεταφορών, με φόντο μια θλιμμένη θάλασσα κι έναν «θυμωμένο» ουρανό, ομιχλώδη και βαρύ. Με ατμόσφαιρα βγαλμένη από αστυνομικές περιγραφές της Κρίστι, με τη θάλασσα να είναι το απελευθερωτικό σημείο αναφοράς του πρωταγωνιστή, το βάρος της αρχικής μη αποκάλυψης των όσων συνέβησαν το βράδυ του φονικού, μετατρέπεται σε αυτοκάθαρση. Ο πρωταγωνιστής αντιδρά με τον εαυτό του, έχοντας πλήρη επίγνωση της μη-δράσης. Μέχρι που δρα, και η κοινωνία όλη αντιδρά εχθρικά απέναντί του. Ταυτοχρόνως, όπως συνήθως συμβαίνει σε περιπτώσεις ενός χαμού, που πειράζει άμεσα δύο ανθρώπους, η σχέση με την αρραβωνιαστικιά του περνά τη βάσανο και ανεβαίνει τον Γολγοθά μέχρι να δοθεί συγκεκριμένη λύση. Σε άλλο επίπεδο, εξαιρετικά προσεγμένες οι θέσεις του Εισαγγελέα και της δημοσιογράφου. Εντελώς ρεαλιστικές, με συγκροτημένα επιχειρήματα, παρουσιάζουν έναν πραγματικό Εισαγγελέα και μια κανονική δημοσιογράφο. Εκπρόσωποι τρων ηθών, του νόμου, της κοινωνίας, βασανίζονται ή σκέφτονται παραλλήλως, τις πιθανές συνέπειες των πράξεών τους. Το σενάριο είναι αρκετά καλό, με μειονέκτημα, μια μεγάλη σχετική σκηνή συζήτησης του ζεύγους. Απουσιάζει η περαιτέρω ενδοσκόπηση για τα αίτια των πράξεων των υπόλοιπων 37 μαρτύρων. Αλλά ταυτοχρόνως, αυτό είναι το σημείο – κλειδί: ο κάθε θεατής, αναλογίζεται και σκέπτεται τις πιθανότητες, ο ίδιος να έκανε παρόμοια πράξη, δηλαδή… τίποτε. Και, φυσικά, επιρρίπτει ευθύνες εκ του ασφαλούς σε όποιον δεν αντιδρά. Οπότε, αρχίζει μια σαφής συζήτηση, για το «τι θα έκανε ο καθένας». Διαβάζεις και τα όσα αναφέρονται στο σύνδρομο, και η ταινία σου μένει στον νου, ως σημείο αναφοράς. Ως ταινία που θέτει όντως τα ζητήματα, για να απαντήσει ο καθένας χωριστά. Οι αφορισμοί δεν επαρκούν, ούτε καν δίνουν εξήγηση. Ένα κοινωνικό φαινόμενο πρέπει να μελετάται σε βάθος, ανά εποχή, ανά χώρα, για να είναι εξηγήσιμο. Ο Μπελβό, με μια ατμοσφαιρικά όμορφη ταινία και με συγκροτημένη περιγραφική δράση, με κορύφωση μια μάλλον ασυνήθιστη κινηματογραφικά σκηνή (την αναπαράσταση του φονικού), συνεπήρε τους θεατές της...

περισσότερα...
Page 1 of 5712345...102030...παλιά »